از ملای لنگ تا شيخ آصف محسنی

بود بریک دسته احمق رئیس

نصر باشد نام باند آن پلید

بد تر از شداد و فرعون و یزید

افتخارش نام چنگیز و مغول

دشمن سرسخت با آل رسول

در سخن گفتن به مثل گاو نر

در لجاجت هم طراز هفت خر

در مروت کمتر از ابن ولید

در جنایت بد از شمر و یزید

روز روشن آمر و مسئول بود

شب که می شد فاعل و مفعول بود

از صداقت ذره ای در او نبود

در خیانت گوی سبقت را ربود

هرکجا بنهاد پا آن بد نهاد

جان و مال خلق را در باد داد

پیروانش از ستم بیداد کرد

ظلمهای بدتر از شداد کرد

حرمت قرآن و دین بشکسته شد

هم مساجد هم تکایا بسته شد

بس جفا برمردم بیچاره شد

از مزار و بامیان آواره شد

آنچه آمد برزنان و دختران

من حیا دارم که آرم برزبان

بس که هستند جانی و بی بند و بار

کی توان گفتن یکی از صد هزار

جای آنکه یاد آن بی‌دین کنم

بهترآنکه در حقش نفرین کنم

بارالها از مزاری تا خلیل

در دوعالم ساز رسوا و ذلیل

..................................................

از دشت مزار آمد آن نرخر آزادی

جفتک زده و سرداد او عرعر آزادی

چون گشت دبیر حزب آن مردک بی وجدان

با قرت و لگد بشکست بام و در آزادی

آندم که جوانان را بنمود جدا از دین

مادر به فغان آمد از دختر آزادی

در برچی و در افشار شد مایه بد بختی

برمردم آن سامان از سنگر آزادی

هتاکی‌ای در مسجد بی‌باکی‌ای با قرآن

شد باعث بی‌دینی در کشور آزادی

از بسکه جسارت شد برحیدر و برزهرا

سوزد دل هر مؤمن با آذر آزادی

اندر اثر بدعت کاخ شرف و عزت

یکباره فرود آمد روی سر آزادی

در داخل و در خارج از وسوسه این قوم

رقصید زن شیعه با معجر آزادی

از بسکه جنایت کرد، آخر دم جان دادن

در مقعد او کوبید چوب تر آزادی

لعنت به ابوجهل و آنها که پس از مرگش

کردند خلیلی را کیلینر آزادی

برعترت و برقرآن یک دسته بی ایمان

کردند جسارت ها در منبر آزادی

هرجا که قدم بنهاد آن دسته بی بنیاد

هرلحظه ستم می زاد شور و شر آزادی

بی‌دینی و بد کاری تا چرس و شراب و می

یکباره فرا بگرفت دور و بر آزادی

ظلم و ستم و طغیان با عترت و با قرآن

ببرید زبی‌دینی بال و پر آزادی

با نام طرفداری از ملت بی چاره

شد پاره دل ملت از خنجر آزادی

القصه جنایت ها گردید رواج آنگه

کز شهر مزار آمد آن نرخر آزادی

نمی خواهم واژه های "قهرمان" و "تقلب" را موشکافی نموده و از نگاه لغت و اصطلاح به تعریف گرفته شوند و البته هدف از نگارش این سطور نیز پرداختن به چیستی واژه های فوق الذکر نیست. بنابراین مستقیماً به اصل موضوع که عبارت از حال و قال قهرمان ها و قهرمان سازی های تقلبی امروزهای افغانستان می باشد، وارد می شویم.
البته از اول کار حساب قهرمان های حقیقی را از حساب قهرمان های تقلبی تصفیه می کنیم و هدف از هر واژۀ قهرمان که با صفت تقلب در این نبشته تشیع می گردد، نشانه رفتن به آدرس اشخاص اند که افراد و گروه های معلوم برای تأمین اهداف تجارتی و سیاسی شان آنها را تقلب نموده و بحیث یک قهرمان بر گرده های تاریخ تحمیل می کنند.

یقیناً پروسۀ تفکیک قهرمان های تقلبی از قهرمان های غیر تقلبی به تعمق، تعقل و تفکر نیاز است. و با در نظر داشت فرهنگ مروجۀ فی الحال کشور که همه چیز بر مبنای هویت های قومی، مذهبی، سمتی، زبانی و ... مورد قضاوت قرار می گیرند نه بر اساس ارزش های انسانی، این پروسه پیچیده شده و امکان به ترکستان رفتن آن افزایش می یابد. بناً با حفظ احترام و بدون لیست کردن نام های قهرمان های غیر تقلبی که نام و نشان شان آفتابی اند، چندی پیرامون قهرمان ها و قهرمان سازی های تقلبی می نگاریم.

قهرمان داشتن یک افتخار است و عموماً ملت ها به هدف بقای حیات روانی شان می کوشند تا شخصی را که در یک مقطع خاص از تاریخ شان گلی را به آب داده است و یا کشوری را فتح کرده است، در قالب یک تندیس بحیث یک قهرمان بتراشند. و البته نباید از قید کلید های کیبورد کمپیوتر باقی گذاشت که قهرمان ها اصلاً در مقاطع از تاریخ یک ملت ظهور می کند که در آن مقطع رقم خوردن سرنوشت آن ملت به راه راست، مشروط به ظهور یک چهرۀ که نسبت به دیگران متفاوت می اندیشد و عمل می کند، می باشد.

پرده های گوش همۀ اعضای جوامع بشری با آهنگ واژۀ جنگ آشنا اند. جنگ نفت، جنگ سرد، جنگ آب، جنگ ویتنام، جنگ عراق، جنگ جهانی اول و یکی و خلص شف شف نه شفتالو، برای واژۀ جنگ فرمایش هرنوع صفت را می توان پذیرفت. اما به «جنگ قهرمان ها» کمتر توجه مبذول شده است و این نبرد که عموماً در میان اوراق کتب، پرده های تلویزون، امواج رادیویی، شماره های نشرات طباعتی و غیره و غیره رقم می خورد، از دید تحلیل گران امور وغیره باقی مانده و نتوانسته است که افتخار زیرذره بین رفتن آنها را کسب نماید.

البته بعضی از اشخاص به «جنگ قهرمان ها» واژه های دیگری را از قبیل سرقت تاریخی، ملی گرایی، زبان پرستی، شخصیت پروری، شوونیزم قبیلوی و غیره اطلاق نموده اند. زمانی که ایرانی ها جرئت به خرچ می دهند و سید جمال الدین افغانی را سید جمال الدین اسد آبادی می پندارند، افغان و آگاهان سایر جوامع به این عمل ایرانی ها سرقت تاریخی می گویند، کسی هم آن را ملی گرایی ملاهای اسلامی ایرانی می نگارد، دیگری نیز آن را زبان پرستی فارسی زبان ها می داند. و یا زمانی که بعضی از افغان ها افتخارات رحمن بابا و خوشحال ختک را با حساب تاریخ افغانستان می ریزد، به آن شوونیزم قبیله یی اطلاق می کند.

«جنگ قهرمان ها» با «قهرمان ها و قهرمان سازی های تقلبی» تفاوت فاحش دارد. در جنگ قهرمان ها سعی می شود تا افتخارات یک شخص قهرمان را به حساب تاریخ یک ملت وارز کند ولی در قهرمان سازی های تقلبی سعی می شود تا افتخارات یک ملت به حساب یک شخص ریخته شود. در جنگ قهرمان ها؛ قهرمان محکوم و جنگ جویان حاکم اند ولی در قهرمان سازی های تقلبی؛ ملت محکوم و شخص حاکم است. جنگ قهرمان ها در سدد کسب افتخار برای خلق است ولی در قهرمان سازی های تقلبی؛ تندیس قهرمان ها برای عرضه در بازار های تجارتی تراشیده می شود.

در افغانستان «جنگ قهرمان ها» به باد فراموشی سپرده شده و کسی در سدد اعادۀ حیثیت این ملت نیست و هیچ کسی زبان در مقابل کسانی که افتخارات ما را به سرقت می برند، رنجه نمی کنند بل همه تماشا می کنند و هوررا هوررا می فرستد. ولی برعکس؛ همه در بازار های تجارتی، «تندیس های قهرمان های تقلبی» می تراشند و به بازار عرضه می کنند، احساسات قومی مردم را می شورانند تا متقاضیان قهرمان های تقلبی عرضه شده شان باشند، واژه های ایرانی استهلاک می کنند تا اشعار مفت و جفت شان در بازار به فروش برسند، از الله و رسول الله صحبت می کند تا توسط مردم از منبر مسجد محله بیرون پرتاب نشوند، تأمین دموکراسی و رعایت حقوق بشر را راهی بیرون رفت از معضلۀ جاری می نگارند تا فند های خارجی بدست آورند، نماز اقامه نمی کنند تا روشنفکر معرفی شوند، خدا را قبول ندارند تا متفکر و فیلسوف محسوب گردند، لباس افغانی به تن می آرایند تا ملی گرا به شمار آیند، نیکتایی در دور گردن کلفت شان می پیچانند تا غرب دیده معلوم گردند و آنچیزهای را که منافع شان ایجاب می کنند، می کنند تا منافع شان تأمین گردند.

«قهرمان سازی های تقلبی» هر تقلب کار؛ سال یکبار به نمایش در می آید و زمان این نمایشگاه ها هم مصادف است به فوت و یا قتل قهرمان های تقلبی. نمی خواهم که مشخصاً از متقلب و یا قهرمان تقلبی که نمایشگاه شان به نمایش در می آید، نام ببرم و این تو باشی که رَوی و حدیث مفصل از این مجمل بیخوانی. البته ترسی از بیان آن ندارم ولی صادقانه عرض کنم که از استماع آن ترس دارم، می ترسم که مبادا کسی توان سمع آن را نداشته باشد و گناه ضعف شنوایی شان را بر دوش حقیر فقیر سراپا تقصیر بی اندازد.

هدف از اطلاق کردن «قهرمان های تقلبی و یا قهرمان سازی های تقلبی» به اشخاص که تندیس های شان در قالب قهرمان تراشیده شده اند در حالیکه قهرمان نیستند، و یا به اشخاصی که این گونه تندیس ها را می تراشند، به معنی توهین به آنها نیست. بل هدف از آن تمجید از «فرهنگ قهرمان های تقلبی و یا قهرمان سازی های تقلبی» می باشد که چی گونه این فرهنگ در جامعۀ ما جا افتاده و دارد به فرهنگ مروجۀ این خلق تبدیل می گردد.

عبدالعلی مزاری و نقض صریح حقوق بشر

شخص بنام شفیع دیوانه قوماندان محقق (مزاری = حزب وحدت) در منطقه ی دشت برچی در حدود (200) نفر زندانی داشت که روزانه دو نفر از آنان را می کشت و برای دیگر زندانیان غذا تهیه می کرد که بالاخره روی یک اختلاف شخصی کریم خلیلی آن را کشت .

زمانی که گماشته گان خارجی شورای نظار و حزب وحدت از منطقه ی پوهنتون کابل فرار کردند اجساد ده ها زن برهنه در مواضع حزب وحدت پیداشده بود که ماه ها قوماندانان وحدت آن ها را نگهداری کرده بود ، همچنان اجساد زیاد خشک شده ی انسان ها در الماری های پوهنتون دیده شده بود .
در کدام کشور جهان انسان متهم به جنایات را که پایتخت را به آتش کشیده باشد و به ناموس مردم تجاوز کرده باشد ، بجای مجازات و مکافات ، مقام و رتبه داده است ، بجز از افغانستان ؟
نقل از : www.sporghay.com

عبدالعلی مزاری به کارنامه ی خود این گونه افتخار می کند :

«هیچ جریانى در افغانستان وجود نداشت که با ما و شما جنگ نکرده باشد، بعد سنگرهاى ما و شما هم در همین غرب کابل خانه به‏خانه بود، ولى وقتى شما خواستید، خدا شما را یارى کرد و همه‏ى مناطق پاک شد و از قندهار، از هرات، از تخار، از بدخشان، از هلمند و از همه جا آمدند مرده بردند. این تجربه شده است.»
( مجموعه سخنرانى منسوب به‏مزارى، که باعنوان «احیاى هویت« چاپ شد ص: 218.)

ارتکاب جرایم جنگی و نقض فاحش حقوق بشر توسط عبدالعلی مزاری و پیروان ایشان در ذهن و روان همه هموطنان ما ذخیره است . مثلا میخ کوبیدن به سر هموطنان پشتون را همه می دانند ، همین طور دیدن زایمان زنان را ، و کوره های آدم سوزی را ، و مشاهده ی رقص مرگ را ، و تجاوز جنسی به کودکان یتیم خانه ها را ، و عبارت ریتمیک " یا نوت هزاری ، یا دستور مزاری ، یا پنج دقیقه سواری " را و گچ گرفتن قربانیان را ، و به توپ بستن هموطنان پشتون را ... توپچی های مزاری وقتی کسی را دستگیر می کردند و جا برای نگهداری یا فرصتی برای انتقال او نداشتند ، یا حتی برای تفریح از قربانی می پرسیدند که خانه ات کجا است؟
(مثلا) او می گفت خانه ام در میدان شهر است . سپس جیب او را خالی می کردند و دارایی اش را می گرفتند و می گفتند کرایه ات را بده که همین لحظه تو را به خانه ات بفرستیم . سرانجام او را به توپ می بستند و لوله ی توپ را به همان سمت می چرخاندند و با گفتن این جمله که " حالا برو به خانه ات " توپ را شلیک می کردند ...

سخن از یک مورد یا چند مورد نیست ، این ها عمل هر روزه و هر ساعت نیروهای مزاری در طول مدت استقرار در غرب کابل بود ، عضو عالی حزب وحدت در زمینه چنین می نگارد :
«جوهره‏ى این جنگ‏ها با اسلام و معیارهاى انسانى هم‏خوانى نداشت ؛ افرادى بى‏بند و بار و بدسابقه میدان‏دار مى‏شدند، وقتى این افراد مورد توجه قرار مى‏گرفتند، عرصه براى دین‏داران تنگ و تنگ‏تر مى‏گردید. و به‏این دلیل که صلاحیت هر فرد در خوب جنگیدن و کشتن بود؛ افرادى بى‏بند و بار که هیچ هدفى جز سرگرمى ندارند خوب‏تر از دیگران دراین عرصه ظهور مى‏کردند و این باعث بالا رفتن رتبه و وجهه‏ى آنان مى‏شد، تا این‏که قوماندانانى از این طیف صاحب نفوذ در حزب وحدت گردیدند. به‏اثر بى‏بند و بارى‏ها و غارت‏گرى‏هاى این‏ها امنیت سلب مى‏گردید. و چون طیف وسیعى را دربر داشتند، توان پالایش آنان هم موجود نبود. و اراده برپالایش این افراد وجود نداشت.»

( نشریه‏ى «بلاغ« وابسته به‏حزب وحدت اسلامى - شاخه‏ى اکبرى، شماره ششم، سنبله 1378 - چاپ قم / مقاله : «شهید مزارى در آیینه‏ى واقعیت‏ها و پندارها)

«این نیروها به‏جنگ به‏عنوان یک منبع درآمد و زمینه‏ى چپاول اموال مردم و تعرض به‏نوامیس مسلمین نگاه مى‏کردند. هروقت مى‏خواستند، آتش جنگ را روشن مى‏کردند و هروقت که جنگ را فاقد ثمرات مادى تشخیص مى‏دادند، متوقف مى‏کردند. سرنوشت خانه‏هاى کوچه‏ى «قلعه‏ى واحد« از مصادیق بارز این مطلب است. منازل کوچه‏ى «قلعه‏ى واحد« به‏گونه‏ى مورد تعرض قرار گرفت که حتى خشت و سنگ آن‏ها را نیز بردند. خانه‏هاى «کارته سخى« نمونه‏ى دیگرى از این فاجعه بود. با این‏که خانه‏هاى کارته سخى اغلب به‏شیعه‏ها و هزاره‏ها تعلق داشتند.» -

«قرار گرفتن ابتکار شروع و توقف جنگ در اختیار جنگ‏جویان، یکى از علل بسیار عمده و اساس ادامه‏ى جنگ در افغانستان است. چون نیروهاى جنگنده از سواد، تربیت و تعهد کافى در برابر مصالح جامعه، محروم‏اند. و همه چیز را برمبناى منافع و هوس‏هاى آنى‏ء خود مى‏سنجند و عمل مى‏کنند. این نیروها به‏دسته‏هاى غارتگر و دزدان گردنه‏گیر بیش‏تر شباهت دارند، تا به‏یک نیروى که جهت تحقق یک آرمان اجتماعى گردهم آمده و براى عملى نمودن آن سلاح برداشته‏اند.»

«بارها اتفاق افتاده است که نیروهاى متخاصم براى بردن دروازه‏ها، کلکین‏ها، المارى‏ها و چوب سقف خانه‏هاى که در بین خطوط جنگ قرارداشته و هیچ طرف جنگ از ترس طرف دیگر وارد آن ساحه شده نتوانسته است، باهم توافق کرده، گروپ تخریب مشترک تشکیل داده‏اند، و بعد جنگ تصنعى به‏راه انداخته‏اند تا پوششى باشد براى عملیات گروه تخریب شان.»

( علیجان زاهدى: «روایت شکست اقوام محروم در افغانستان« صص: 94 - 93. تابستان 79.)

«وقتى یک تشکل با نام و عنوان اسلامى، در آن‏حد از درجه‏ى ارزش سقوط کند که افراد آن، خود را دیوانه لقب بدهند (و یک‏دیگر را قوماندان چرسى، قوماندان بنگى، قوماندان بدماش، قوماندان شرابى، قمارى ... خطاب کنند) و به‏این عناوین مباهات کنند و حتى در نشریات، از این نوع افراد به‏عنوان قهرمان ملى یاد شوند، پیدا است که رهبرى آن داراى چه خصوصیات اسلامى و انسانى است. و چه روش و منشى به‏عنوان الگو و نمونه از خود تبارز مى‏دهد؟!!»

( بلاغ« شماره ششم سنبله سال 1378: «شهید مزارى در آیینه‏ى واقعیت‏ها و پندارها .قم )

بهتر است از زبان خود طرفداران مزاری بشنوسیم :
«آن که آگاهانه دیوانه می شود باید برای همه مطرح باشد ، جنگ مال دیوانه ها است ، و دیوانگی خواست جنگ است ! بگذارید من مطابق اصلیت خویش و اصلیت جنگ دیوانه باشم ! آن چه در جنگ معمول است بی رحمی است ، بی رحمی در جنگ جانشین اخلاق در صلح است ! جنگ به دیوانه ضرورت دارد چون منطق جنگ دیوانگی است .»
عصری برای عدالت / کانون فرهنگی رهبر شهیید/ شماره 5

چه اعترافی صریح تر از این ؟ چه مدرکی بالاتر و قوی تر از این ؟
باید این صفحات در تاریخ کشور حفظ شود و به اطلاع همه برسد .
یارب اگر روزی دهان مردمان و آگاهان باز شود چه خواهد شد ؟ .

نمی خواهم واژه های "قهرمان" و "تقلب" را موشکافی نموده و از نگاه لغت و اصطلاح به تعریف گرفته شوند و البته هدف از نگارش این سطور نیز پرداختن به چیستی واژه های فوق الذکر نیست. بنابراین مستقیماً به اصل موضوع که عبارت از حال و قال قهرمان ها و قهرمان سازی های تقلبی امروزهای افغانستان می باشد، وارد می شویم.
البته از اول کار حساب قهرمان های حقیقی را از حساب قهرمان های تقلبی تصفیه می کنیم و هدف از هر واژۀ قهرمان که با صفت تقلب در این نبشته تشیع می گردد، نشانه رفتن به آدرس اشخاص اند که افراد و گروه های معلوم برای تأمین اهداف تجارتی و سیاسی شان آنها را تقلب نموده و بحیث یک قهرمان بر گرده های تاریخ تحمیل می کنند.

یقیناً پروسۀ تفکیک قهرمان های تقلبی از قهرمان های غیر تقلبی به تعمق، تعقل و تفکر نیاز است. و با در نظر داشت فرهنگ مروجۀ فی الحال کشور که همه چیز بر مبنای هویت های قومی، مذهبی، سمتی، زبانی و ... مورد قضاوت قرار می گیرند نه بر اساس ارزش های انسانی، این پروسه پیچیده شده و امکان به ترکستان رفتن آن افزایش می یابد. بناً با حفظ احترام و بدون لیست کردن نام های قهرمان های غیر تقلبی که نام و نشان شان آفتابی اند، چندی پیرامون قهرمان ها و قهرمان سازی های تقلبی می نگاریم.

قهرمان داشتن یک افتخار است و عموماً ملت ها به هدف بقای حیات روانی شان می کوشند تا شخصی را که در یک مقطع خاص از تاریخ شان گلی را به آب داده است و یا کشوری را فتح کرده است، در قالب یک تندیس بحیث یک قهرمان بتراشند. و البته نباید از قید کلید های کیبورد کمپیوتر باقی گذاشت که قهرمان ها اصلاً در مقاطع از تاریخ یک ملت ظهور می کند که در آن مقطع رقم خوردن سرنوشت آن ملت به راه راست، مشروط به ظهور یک چهرۀ که نسبت به دیگران متفاوت می اندیشد و عمل می کند، می باشد.

پرده های گوش همۀ اعضای جوامع بشری با آهنگ واژۀ جنگ آشنا اند. جنگ نفت، جنگ سرد، جنگ آب، جنگ ویتنام، جنگ عراق، جنگ جهانی اول و یکی و خلص شف شف نه شفتالو، برای واژۀ جنگ فرمایش هرنوع صفت را می توان پذیرفت. اما به «جنگ قهرمان ها» کمتر توجه مبذول شده است و این نبرد که عموماً در میان اوراق کتب، پرده های تلویزون، امواج رادیویی، شماره های نشرات طباعتی و غیره و غیره رقم می خورد، از دید تحلیل گران امور وغیره باقی مانده و نتوانسته است که افتخار زیرذره بین رفتن آنها را کسب نماید.

البته بعضی از اشخاص به «جنگ قهرمان ها» واژه های دیگری را از قبیل سرقت تاریخی، ملی گرایی، زبان پرستی، شخصیت پروری، شوونیزم قبیلوی و غیره اطلاق نموده اند. زمانی که ایرانی ها جرئت به خرچ می دهند و سید جمال الدین افغانی را سید جمال الدین اسد آبادی می پندارند، افغان و آگاهان سایر جوامع به این عمل ایرانی ها سرقت تاریخی می گویند، کسی هم آن را ملی گرایی ملاهای اسلامی ایرانی می نگارد، دیگری نیز آن را زبان پرستی فارسی زبان ها می داند. و یا زمانی که بعضی از افغان ها افتخارات رحمن بابا و خوشحال ختک را با حساب تاریخ افغانستان می ریزد، به آن شوونیزم قبیله یی اطلاق می کند.

«جنگ قهرمان ها» با «قهرمان ها و قهرمان سازی های تقلبی» تفاوت فاحش دارد. در جنگ قهرمان ها سعی می شود تا افتخارات یک شخص قهرمان را به حساب تاریخ یک ملت وارز کند ولی در قهرمان سازی های تقلبی سعی می شود تا افتخارات یک ملت به حساب یک شخص ریخته شود. در جنگ قهرمان ها؛ قهرمان محکوم و جنگ جویان حاکم اند ولی در قهرمان سازی های تقلبی؛ ملت محکوم و شخص حاکم است. جنگ قهرمان ها در سدد کسب افتخار برای خلق است ولی در قهرمان سازی های تقلبی؛ تندیس قهرمان ها برای عرضه در بازار های تجارتی تراشیده می شود.

در افغانستان «جنگ قهرمان ها» به باد فراموشی سپرده شده و کسی در سدد اعادۀ حیثیت این ملت نیست و هیچ کسی زبان در مقابل کسانی که افتخارات ما را به سرقت می برند، رنجه نمی کنند بل همه تماشا می کنند و هوررا هوررا می فرستد. ولی برعکس؛ همه در بازار های تجارتی، «تندیس های قهرمان های تقلبی» می تراشند و به بازار عرضه می کنند، احساسات قومی مردم را می شورانند تا متقاضیان قهرمان های تقلبی عرضه شده شان باشند، واژه های ایرانی استهلاک می کنند تا اشعار مفت و جفت شان در بازار به فروش برسند، از الله و رسول الله صحبت می کند تا توسط مردم از منبر مسجد محله بیرون پرتاب نشوند، تأمین دموکراسی و رعایت حقوق بشر را راهی بیرون رفت از معضلۀ جاری می نگارند تا فند های خارجی بدست آورند، نماز اقامه نمی کنند تا روشنفکر معرفی شوند، خدا را قبول ندارند تا متفکر و فیلسوف محسوب گردند، لباس افغانی به تن می آرایند تا ملی گرا به شمار آیند، نیکتایی در دور گردن کلفت شان می پیچانند تا غرب دیده معلوم گردند و آنچیزهای را که منافع شان ایجاب می کنند، می کنند تا منافع شان تأمین گردند.

«قهرمان سازی های تقلبی» هر تقلب کار؛ سال یکبار به نمایش در می آید و زمان این نمایشگاه ها هم مصادف است به فوت و یا قتل قهرمان های تقلبی. نمی خواهم که مشخصاً از متقلب و یا قهرمان تقلبی که نمایشگاه شان به نمایش در می آید، نام ببرم و این تو باشی که رَوی و حدیث مفصل از این مجمل بیخوانی. البته ترسی از بیان آن ندارم ولی صادقانه عرض کنم که از استماع آن ترس دارم، می ترسم که مبادا کسی توان سمع آن را نداشته باشد و گناه ضعف شنوایی شان را بر دوش حقیر فقیر سراپا تقصیر بی اندازد.

هدف از اطلاق کردن «قهرمان های تقلبی و یا قهرمان سازی های تقلبی» به اشخاص که تندیس های شان در قالب قهرمان تراشیده شده اند در حالیکه قهرمان نیستند، و یا به اشخاصی که این گونه تندیس ها را می تراشند، به معنی توهین به آنها نیست. بل هدف از آن تمجید از «فرهنگ قهرمان های تقلبی و یا قهرمان سازی های تقلبی» می باشد که چی گونه این فرهنگ در جامعۀ ما جا افتاده و دارد به فرهنگ مروجۀ این خلق تبدیل می گردد.

عبدالعلی مزاری و نقض صریح حقوق بشر

شخص بنام شفیع دیوانه قوماندان محقق (مزاری = حزب وحدت) در منطقه ی دشت برچی در حدود (200) نفر زندانی داشت که روزانه دو نفر از آنان را می کشت و برای دیگر زندانیان غذا تهیه می کرد که بالاخره روی یک اختلاف شخصی کریم خلیلی آن را کشت .

زمانی که گماشته گان خارجی شورای نظار و حزب وحدت از منطقه ی پوهنتون کابل فرار کردند اجساد ده ها زن برهنه در مواضع حزب وحدت پیداشده بود که ماه ها قوماندانان وحدت آن ها را نگهداری کرده بود ، همچنان اجساد زیاد خشک شده ی انسان ها در الماری های پوهنتون دیده شده بود .
در کدام کشور جهان انسان متهم به جنایات را که پایتخت را به آتش کشیده باشد و به ناموس مردم تجاوز کرده باشد ، بجای مجازات و مکافات ، مقام و رتبه داده است ، بجز از افغانستان ؟
نقل از : www.sporghay.com

==========================
عبدالعلی مزاری به کارنامه ی خود این گونه افتخار می کند :
«هیچ جریانى در افغانستان وجود نداشت که با ما و شما جنگ نکرده باشد، بعد سنگرهاى ما و شما هم در همین غرب کابل خانه به‏خانه بود، ولى وقتى شما خواستید، خدا شما را یارى کرد و همه‏ى مناطق پاک شد و از قندهار، از هرات، از تخار، از بدخشان، از هلمند و از همه جا آمدند مرده بردند. این تجربه شده است.»

( مجموعه سخنرانى منسوب به‏مزارى، که باعنوان «احیاى هویت« چاپ شد ص: 218.)

ارتکاب جرایم جنگی و نقض فاحش حقوق بشر توسط عبدالعلی مزاری و پیروان ایشان در ذهن و روان همه هموطنان ما ذخیره است . مثلا میخ کوبیدن به سر هموطنان پشتون را همه می دانند ، همین طور دیدن زایمان زنان را ، و کوره های آدم سوزی را ، و مشاهده ی رقص مرگ را ، و تجاوز جنسی به کودکان یتیم خانه ها را ، و عبارت ریتمیک " یا نوت هزاری ، یا دستور مزاری ، یا پنج دقیقه سواری " را و گچ گرفتن قربانیان را ، و به توپ بستن هموطنان پشتون را ... توپچی های مزاری وقتی کسی را دستگیر می کردند و جا برای نگهداری یا فرصتی برای انتقال او نداشتند ، یا حتی برای تفریح از قربانی می پرسیدند که خانه ات کجا است؟
(مثلا) او می گفت خانه ام در میدان شهر است . سپس جیب او را خالی می کردند و دارایی اش را می گرفتند و می گفتند کرایه ات را بده که همین لحظه تو را به خانه ات بفرستیم . سرانجام او را به توپ می بستند و لوله ی توپ را به همان سمت می چرخاندند و با گفتن این جمله که " حالا برو به خانه ات " توپ را شلیک می کردند ...

سخن از یک مورد یا چند مورد نیست ، این ها عمل هر روزه و هر ساعت نیروهای مزاری در طول مدت استقرار در غرب کابل بود ، عضو عالی حزب وحدت در زمینه چنین می نگارد :
«جوهره‏ى این جنگ‏ها با اسلام و معیارهاى انسانى هم‏خوانى نداشت ؛ افرادى بى‏بند و بار و بدسابقه میدان‏دار مى‏شدند، وقتى این افراد مورد توجه قرار مى‏گرفتند، عرصه براى دین‏داران تنگ و تنگ‏تر مى‏گردید. و به‏این دلیل که صلاحیت هر فرد در خوب جنگیدن و کشتن بود؛ افرادى بى‏بند و بار که هیچ هدفى جز سرگرمى ندارند خوب‏تر از دیگران دراین عرصه ظهور مى‏کردند و این باعث بالا رفتن رتبه و وجهه‏ى آنان مى‏شد، تا این‏که قوماندانانى از این طیف صاحب نفوذ در حزب وحدت گردیدند. به‏اثر بى‏بند و بارى‏ها و غارت‏گرى‏هاى این‏ها امنیت سلب مى‏گردید. و چون طیف وسیعى را دربر داشتند، توان پالایش آنان هم موجود نبود. و اراده برپالایش این افراد وجود نداشت.»

( نشریه‏ى «بلاغ« وابسته به‏حزب وحدت اسلامى - شاخه‏ى اکبرى، شماره ششم، سنبله 1378 - چاپ قم / مقاله : «شهید مزارى در آیینه‏ى واقعیت‏ها و پندارها)

«این نیروها به‏جنگ به‏عنوان یک منبع درآمد و زمینه‏ى چپاول اموال مردم و تعرض به‏نوامیس مسلمین نگاه مى‏کردند. هروقت مى‏خواستند، آتش جنگ را روشن مى‏کردند و هروقت که جنگ را فاقد ثمرات مادى تشخیص مى‏دادند، متوقف مى‏کردند. سرنوشت خانه‏هاى کوچه‏ى «قلعه‏ى واحد« از مصادیق بارز این مطلب است. منازل کوچه‏ى «قلعه‏ى واحد« به‏گونه‏ى مورد تعرض قرار گرفت که حتى خشت و سنگ آن‏ها را نیز بردند. خانه‏هاى «کارته سخى« نمونه‏ى دیگرى از این فاجعه بود. با این‏که خانه‏هاى کارته سخى اغلب به‏شیعه‏ها و هزاره‏ها تعلق داشتند.» -

«قرار گرفتن ابتکار شروع و توقف جنگ در اختیار جنگ‏جویان، یکى از علل بسیار عمده و اساس ادامه‏ى جنگ در افغانستان است. چون نیروهاى جنگنده از سواد، تربیت و تعهد کافى در برابر مصالح جامعه، محروم‏اند. و همه چیز را برمبناى منافع و هوس‏هاى آنى‏ء خود مى‏سنجند و عمل مى‏کنند. این نیروها به‏دسته‏هاى غارتگر و دزدان گردنه‏گیر بیش‏تر شباهت دارند، تا به‏یک نیروى که جهت تحقق یک آرمان اجتماعى گردهم آمده و براى عملى نمودن آن سلاح برداشته‏اند.»

«بارها اتفاق افتاده است که نیروهاى متخاصم براى بردن دروازه‏ها، کلکین‏ها، المارى‏ها و چوب سقف خانه‏هاى که در بین خطوط جنگ قرارداشته و هیچ طرف جنگ از ترس طرف دیگر وارد آن ساحه شده نتوانسته است، باهم توافق کرده، گروپ تخریب مشترک تشکیل داده‏اند، و بعد جنگ تصنعى به‏راه انداخته‏اند تا پوششى باشد براى عملیات گروه تخریب شان.»

( علیجان زاهدى: «روایت شکست اقوام محروم در افغانستان« صص: 94 - 93. تابستان 79.)

«وقتى یک تشکل با نام و عنوان اسلامى، در آن‏حد از درجه‏ى ارزش سقوط کند که افراد آن، خود را دیوانه لقب بدهند (و یک‏دیگر را قوماندان چرسى، قوماندان بنگى، قوماندان بدماش، قوماندان شرابى، قمارى ... خطاب کنند) و به‏این عناوین مباهات کنند و حتى در نشریات، از این نوع افراد به‏عنوان قهرمان ملى یاد شوند، پیدا است که رهبرى آن داراى چه خصوصیات اسلامى و انسانى است. و چه روش و منشى به‏عنوان الگو و نمونه از خود تبارز مى‏دهد؟!!»

( بلاغ« شماره ششم سنبله سال 1378: «شهید مزارى در آیینه‏ى واقعیت‏ها و پندارها .قم )

بهتر است از زبان خود طرفداران مزاری بشنوسیم :
«آن که آگاهانه دیوانه می شود باید برای همه مطرح باشد ، جنگ مال دیوانه ها است ، و دیوانگی خواست جنگ است ! بگذارید من مطابق اصلیت خویش و اصلیت جنگ دیوانه باشم ! آن چه در جنگ معمول است بی رحمی است ، بی رحمی در جنگ جانشین اخلاق در صلح است ! جنگ به دیوانه ضرورت دارد چون منطق جنگ دیوانگی است .»
عصری برای عدالت / کانون فرهنگی رهبر شهیید/ شماره 5

چه اعترافی صریح تر از این ؟ چه مدرکی بالاتر و قوی تر از این ؟
باید این صفحات در تاریخ کشور حفظ شود و به اطلاع همه برسد .
یارب اگر روزی دهان مردمان و آگاهان باز شود چه خواهد شد ؟ .

مادر ان ال رسول را مانند سی پنج سال گذشته محسنی شادی باز بگاید که ان ال رسول سید رضا کیانی بیریش شیخ شادی باز محسنی باشدو دینفروشان وتاجران مذهب مانند خران سیدانوری سید جاوید سید هادی باشد.

مادر ان ال رسول را مانند سید رضا کیانی خایه مال و سید انوری سید هادی وسید جاوید تاجران مذهب و بیریش شیخ محسنی را مانند سی وپنج سال گذشته باز همان شیخ شادی باز محسنی بگاید.

یک بچه هزاره بچه خر سید را تا بیخ در پشت اش گور کرده بوده بچه سید گریان کرده پیش خر سید پدر خود امده گفت پدر مرا بچه هزاره بزور گاید این خر سید گفت بچیم تو سید استی از بچه هزاره خشک نشد که ترا بزور گایی کرد .بچه سید گفت پدر خشک میشد مگر با تف خود تر میکرد.;;;;;;;/////;;;..

سید گشتگر ها پیش از انقلاب کمونیستی جوال بدوش مشغول گدایگری بودند بعد از انقلاب مشغول دینفروشی و سنگر فروشی شیعه ها و معامله گری با سر نوشت شیعه ها بودند این اقلیت انگشت شمار انگل و مفتخوار همیشه جامعه تشییع را در افغانستان از عقب خنجر زده و مصروف وطعه و خیانت و جنایت بوده و استند

عبدالعلی مزاری در طول عمرش یک کتاب مطالعه نکرد و یک سطر خط ننوشت . او در سال های ۱۳۵۳ - ۵۶ در قم به سر می برد و مدام الدنک و یلدنک بود استاد افشار که همحجره ی عبدالعلی مزاری بود می گوید : «مزاری بسیار فاسدالعقیده و فاسدالاخلاق بود . اعصاب سالم نیز نداشت و مدام با بچه ها ی مدرسه دعوی می کرد. درس نمی خواند کتاب مطالعه نمی کرد و الدنگ و یلدنگ می گشت و می گفت : من کتاب ها و اعلامیه های آقای خمینی را پخش میکنم ! یک روز من از مزای پرسیدم تو همین کتاب های را که پخش می کنی یکش را خودت هم خواندی؟ »

مزاری جواب داد : من همین طوری آقارا قبول دارم نیازی به خواندن کتابش نیست !

افشار مواردی زیادی از عادات قبیحه و ناپسند مزاری گزارش می کند و می گوید <مشهور بود> افشار هم اکنون زنده است ، از خودش بپرسید .

بهتر است از زبان خود طرفداران مزاری بشنوسیم :

«آن که آگاهانه دیوانه می شود باید برای همه مطرح باشد ، جنگ مال دیوانه ها است ، و دیوانگی خواست جنگ است ! بگذارید من مطابق اصلیت خویش و اصلیت جنگ دیوانه باشم ! آن چه در جنگ معمول است بی رحمی است ، بی رحمی در جنگ جانشین اخلاق در صلح است ! جنگ به دیوانه ضرورت دارد چون منطق جنگ دیوانگی است .»

سادات گشتیگر!
بر گرفته شده از دانشنامه آریانا

"سادات اولاد پيامبر" و امتيازات الهی و زمينی آنها، از نخستين ابداعات دينداران بود. با اين ابداع سنت پا بر جايی طفيلی‌گری و مفتخواری سنتی در جهان تشيع بوجود آمد که با مرور زمان نه تنها در تضعيف اصالت دين اسلام، بلکه در تضعيف همه بنيادهای فکری و فرهنگی جوامع شيعه و بويژه جامعه ايران اثری عميق بخشيد.[*] اين بدآموزی مذهبی از طريق ايران کنونی وارد جامعه افغانستان نيز شده است.

"سيد"، در زبان عربی به مفهوم "آقا" و "سرور" است و از همين جهت، محمد(ص) نيز "سيدالانبيا" و "سيدالمرسلين" خوانده شده است. اما در ايران شيعه اين عنوان اختصاصاً به کسانی داده شده است که نسب‌شان از راه فاطمه زهرا به حضرت محمد می‌رسد و برای اين عده از همان آغاز، قايل به فضايل و امتيازات استثنايی فراوانی شدند که ساير خلق خدا از آن محروم بودند.[*]

شيخ صدوق در کتاب "امالی" از "کشاف‌الحقايق"، روايتی از جعفر بن محمد (امام جعفر صادق) نقل می‌کند که رسول خدا فرمود: "در روز قيامت، از اولين تا آخرين انسان در يکجا جمع شوند و ظلمت بر آنها مستولی گردد، و به خدا التماس کنند که آن ظلمت برطرف گردد. پس قوم نورانی ظاهر شوند و مردم از آنها پرسند که شما پيامبرانيد؟ گويند، نيستيم. پرسند فرشتگانيد، گويند نيستيم. پرسند شهداييد، گويند نيستيم. گويند پس خود بگوييد که هستيد؟ گويند ما سادات هستيم. همان لحظه از آسمان ندا رسد که "ای جماعت سادات، درباره هرکس دوستدار شما بوده است بدرگاه ما شفاعت کنيد که آن را می‌پذيريم!"

و نيز، آيت‌الله حلی، در همين باره در وصيت‌نامه خود به فرزندانش، اين حديث را از زبان حضرت رسول اکرم نقل می‌کند که فرمود: "چهار طايفه اند که من شفيع آنها در روز قيامت هستم، هرچند که به اندازه تمام [آدميان] روی زمين گناه داشته باشند: اول، کسی که سادات را گرامی دارد؛ دوم، کسی که اوامر آنها را انجام دهد؛ سوم، کسی که در کارها به آنها کمک کند؛ و چهارم، کسی که هم در زبان و هم به دل آنها را دوست بدارد".[به نقل از کتاب معراج، تأليف آيت‌الله سيد عبدالحسين دستغيب (شهيد محراب)]

در اين روايات، اين سخن سخيف به کسی نسبت داده شده است که بارها اعلام کرد که در اسلام ميان غلام حبشی و سرور قريشی امتيازی نيست و به حکم قرآن فرمود: "از آنها، آن کس که پرهيزگارتر است، نزد خدا شايسته‌تر است."[سوره حجرات، آيه ۱۳]

در چنين شرايط نامتعارف، طبعاً "سيد اولاد پيامبر" بودن، هم کم زحمت‌ترين کارها است و هم پر برکت‌ترين آنها! تنها اشکال کار در اثبات و احراز سيادت است، که آنهم به کمک جعل اسناد و يا از راه استناد به اسناد معتبر خانوادگی و شجره‌نامه موثق، چندان کار دشوار نيست! بطور مثال، وقتی که خاندان صفوی، با همه سرشناسی خود، بتواند ناگهان از مقام ترک‌تباری به مقام سادات صحيح‌النسب موسوی ارتقا پيدا کند که با ٢۱ پشت از شيخ صفی به امام موسی بن جعفر می‌رسيده‌اند، پيدا کردن سلسله نسب ساير مومنان که آنقدر سرشناس نيستند، به مراتب آسان‌تر است. اشکالی نيز ندارد که وجود اين همه سادات مصطفوی، سادات علوی، سادات حسنی، سادات حسينی، سادات موسوی و سادات رضوی با حساب رياضی توارث و تکثير تطبيق نکند!

راز اين سر در آن است، همان‌گونه که امام جعفر صادق سهم اول را در علم حديث دارد، امام موسی کاظم نيز بزرگترين سهم در توليد مثل را در جهان سادات دارا است؛ زيرا بخش اعظم سادات خود را موسوی می‌خوانند و اين علاقه خاص سيادت به موسوی بودن از آنجا ناشی شده است که از راه فرزندی امام موسی کاظم خود بخود بصورت برادر ناتنی امام رضا نيز در می‌آيند و با همين انگيزه، نخست، سعی شد تا تعداد پسران آن حضرت، از ۱٨ که ظاهراً رقم مسلم بود، به رقم سی و چهل و سرانجام شصت (چنان که در کتاب عمدةالمطالب آمده است) افزايش يابد. دوم، تلاش صورت گرفت تا احاديث موثق کشف و روايت شود که کثرت غير قابل قبول اعقاب آن حضرت را توجيه کند، تا از اين راه در صحت شجره نسب سادات موسوی (که به فراوانی مور و ملخ نه تنها در ايران و عربستان، بلکه از لبنان، بين النهرين ، قفقاز و نواحی خليج فارس تا آسيای مرکزی و هندوستان وجود دارند) جای ترديد باقی نگذارد.

و يکی از رايج‌ترين اين احاديث، اين است که آن حضرت شبها از زندان هارون‌الرشيد که قسمت عمده عمرش در آنجا سپری شد، معجزه آسا بيرون می‌آمد و با طی طريق به سرزمين‌های دور مسافرت می‌کرد تا شب را در کنار زنان عفيفه ماهروی بسر برد. او با آنان ازدواج موقت می‌نمود، صبح بوقت نماز به زندان باز می‌گشت و بلا استثنا از همه‌ی آنها صاحب فرزند می‌شد!

با اين وجود، در دوره ناصرالدين شاه قاجار که جمعيت ممالک محروسه ايران کمتر از ده ميليون نفر برآورد می‌شد، طبق گزارش ميرزا ملکم خان معروف "شماره سادات به دو تا سه کرور خانواده می‌رسيد". او در همان ايام، طی گزارش محرمانه خود به وزارت خارجه دولت فخيمه انگلستان، در مورد اين عده نوشت: "طايفه ديگری که آبروی دين اسلاميه را برده‌اند، همين سادات هستند. سيدهای دروغين، سقا، گدا، دوره گرد، همگی به جهت تکدی پارچه سبزی به سر و پارچه سبز ديگری به کمر خود بسته‌اند، و اولاد اين قوم کذاب تعدادشان هر روز بيشتر می‌شود!" [از کتاب اسرار و عوامل سقوط دولت ايران، دفتر اول]

به هر حال، به گفته دکتر شجاع‌الدين شفا، يک محاسبه‌ای ساده روشن می‌کند که اگر تمام فرزندان ذکور اين ائمه ازدواج کرده باشند، بازهم رقم کل سادات صحيح‌النسب در عصر ما نبايد از دو ميليون نفر تجاوز کند، در حالی که، هم اکنون دست کم فقط ده ميليون نفر در داخل ايران خود را "سيد" می‌شمارند.

انگل های جامعه افغانستان

نقد بر نوشته یکی از سادات گشتیگر
نویسنده : محمد یونس جاغوری

(….. ارتکاب جرایم جنگی ونقض فاحش حقوق بشر توسط عبدالعلی مزاری وپیروان ایشان درذهن وروان همه هموطنان ما ذخیره است…. میخ کوبیدن به سرهموطنان وبرادارن پشتون ، دیدن زایمان زنان، کوره های آدم سوزی، مشاهده رقص مرگ، تجاوز جنسی به کودکان یتم خانه هارا میتوان نمونه ای از جنایات عبدالعلی مزاری برشمرد……)

پاراگراف بالا پاره ای از مقالاتی است که درویب لاگ .... به دست نشر سپرده شده است.

محمد یونس جاغوری

چند روزی هست که مسله هزاره وسید درفضای مجازی سروصدایی را ایجاد نموده است. چند روز قبل مقاله جناب هاتف و به تعقیب آن مقاله جناب فراسو را خواندم که بگونه ای خواسته بعضی مسولیت ها را متوجه جامعه هزاره کند و به دنبال آن به ویبلاگی سرزدم که ظاهراً توسط شخصی بنام ” سید محمد رضا علوی” ایجاد شده است. عناوین مقالاتی که دراین ویبلاگ آمده بود توجه مرا به خود جلب کرد و بناچار تمام شب رابه خواندن این مقالات به صبح رساندم. پیش ازاینکه نقدی و گفتاری روی این مقالات ونوشته ها داشته باشم خواستم یادآوری کنم که من نه نویسنده ام ونه منتقد ادبی و نوشته های من نیز خالی از نقص نیست.

سید محمد رضا علوی درسال 1340 درقریه صد خانه ازمربوطات ولسوالی شهرستان ولایت دایکندی تولد ودر مساجد محلی شاگرد حسین صادقی نیلی بود. درسال 1353 وارد حوزه مشهد شد درسال 1356 به حوزه علمیه قم داخل شد و درسال 1360 با کمک مستقیم دولت ایران به افغانستان برگشت ودر جنگ های تنظیمی داخلی یکی ازمهره های فعال شبکه جاسوسی ایران بود. وی به خاطر برآورده شدن اهداف ایرانی از هیچ کوششی دریغ نکرد وهمین اکنون نیز چهره بسیار فعالی وجاسوس برجسته ای ایران هست.

درابتدا بعضی عناوینی را که دراین ویبلاگ آمده وتوهین آشکار به جامعه هزاره و رهبر فقید مردم هزاره مزاری بزرگ شده است به گونه نمونه یاد آوری میکنم:
مزاری ونقص حقوق خانواده
مزاری وشکست های اخلاقی
شفیع دیوانه
فاشیسم هزاره گی به کجا میرود؟
سادات افغانستان افتخار کشوراند و معلومات درمورد ریشه سادات
فاشیسم هزاره گی وغایت فقر فرهنگی
مزاری پرستی وشیطان پرستی دو روی یک سکه اند

و دها مطلب دیگر که توهین آشکار و دشمنی علنی با مردم هزاره ورهبران سیاسی این مردم هست

وهمین گونه چند ادرس انترنتی دیگری را که پیوند با این آدرس ها داشت مطالعه کردم و بصورت عموم دربیشترینه آنان دشمنی علنی سادات محترم را با قوم هزاره و ملیت هزاره یافتم .

درگوشه ای از مقاله ای تحت عنوان عبدالعلی مزاری و نقص صریح حقوق بشر در ویبلاگ سید محمد رضا علوی چنین آمده است :

(….. ارتکاب جرایم جنگی ونقض فاحش حقوق بشر توسط عبدالعلی مزاری وپیروان ایشان درذهن وروان همه هموطنان ما ذخیره است…. میخ کوبیدن به سرهموطنان وبرادارن پشتون ، دیدن زایمان زنان، کوره های آدم سوزی، مشاهده رقص مرگ، تجاوز جنسی به کودکان یتم خانه هارا میتوان نمونه ای از جنایات عبدالعلی مزاری برشمرد……) وی با بی هیایی تمام، همه جنایات سید انوری، سید کاظمی، سید فاضل سانچارکی، سید علی بلیغ ، عالمی بلخی و حتی گلبدین، سیاف و مسعود و دیگر دست اندرکاران فاجعه افشار را پرده پوشی نموده و ازفاجعه افشار به افتخار یاد میکند و این فاجعه را تحول بزرگی برای سرکوبی مزاری بزرگ و همراهانش میداند.

درویب لاگ سادات عزیز نویسنده با بیشرمی تمام درمورد سید انوری و سید کاظمی مینوسید:

انور وکاظمی اشخاص نه بلکه آنان ایدولوژی و مکتب هستند که پیروی ازآنان منجر به فلاح وراستگاری میگردد.

درجای دیگر وتحت همین عنوان سید محمدرضا علوی می نویسد:

(… پس از تحقق عمل ” ازالته النجاسته با لنجاسته” یعنی هلاکت مزاری توسط گروه طالبان …. پیروان او عکس هایی از وی به چاپ رسانیده ودردامنه آن تصاویر آیه شریفه “بای ذنب قتلت ؟ “را نوشته بودند که متعاقباً عابرین دراین پاسخ با خط جلی نوشته بودند” لخریته”……)

ازاین جا به وضاحت دیده میشود که نویسنده دشمنی ذاتی و فطری با مردم هزاره و شخص بابه مزاری دارد. وی میکوشد به هرگونه ممکن شخصیت والای مزاری را زیر سوال برده و از وی یک چهره خشن بنمایاند. نویسنده دشمنی خویش را با هزاره ها آنچنان آشکارا بیان میکند که درمورد کتاب اطلس اتنوگرافی اقوام غیرپشتون درحمایت از عبدالباری راشد می نویسد:

( .. .محترم عبدالباری راشد جز حقایق درکتاب اطلس اتنوگرافی اقوام غیرپشتون چیزی را ننوشته بودکه توهین به قومی یا اقوامی باشد اما با توطه های تیم حاکم کرزی و مداخله های محمد محقق ازوظیفه خویش سبکدوش گردید…. همان قسمی که از نام هزاره ها بر می آید این قوم درهزار نقطه پراکنده اندکه اگر پشتون را از ولایات پشتون نشین، تاجک را از ولایات تاجک نشین، ازبک را از ولایات ازبک نشین جمع کنیم ته مانده آن هرچه مانده باشد هزاره است…. )

نویسنده ،هزاره هارا با سادات به مقایسه نشسته دروصف قوم سادات تحت عنوان ” اول ترازهمه حفظ اصالت ها وارزش ها وبعد ازآن همه چیز“ چنین می نگارد:

(… مقوله “سید” ” سادات” و” سیادت” درذات خود ونیز درفرهنگ ومعتقدات دینی ومذهبی تمام مسلمین جهان بسیار بزرگتراز آن است که درتوصیف آید….

کلمه سید از اسماً الله الحسنی است ودردعای جوشن کبیر آمده است” یا سید السادات….وووو” درمرتبه بعد کسی که نسبش ازناحیه پدر به (هاشم بن عبدالمناف)برسید سید است . سید از محمد شروع وسلسلته به چهارده معصوم و اولاده آنان ختم میگردد. سید کلمه عربی بوده که معنی فارسی آن رئیس، مقدم، خداوند، مالک، شریف، پیشوا، وراهنما وفاضل وکریم است وبه اولاده علی بن ابی طالب اطلاق میگردد.

سادات درمنابع دینی به مثابه ” خطا العقل حق وباطل” معرفی شده اند درقرآن از سید به عنوان ذی القربی و یا ذوی القربی یاد شده ومحبت نسبت به سادات درجه” اجررسالت” مقررگردیده است وبه مومنین توصیه شده از سادات فاصله نگیرند تا ازصراط مستقیم منحرف نشوند. پس محبت به سادات وحشرونشر با ایشان از شاخصه های ایمان است.

نوسینده دراینجا اقرارمیکند که یک سید ولو عامی وبی سواد برتمام جامعه هزاره اولویت دارد

…. درجامعه هزاره یک سید حتی بیسواد ارجهیت واولیت دارد برتمامی قوم وهرآنچه خواسته باشد میتواند انجام دهد. هیچ مسله ای اعم از عروسی، تولد فرزند دختر ویا پسر، فاتحه و دعاوی بدون موجودیت سید ” حتی بیسواد ” قابل حل نیست وامکان ندارد. و حتی مزار سید بیسواد بعدازمرگش شفادهنده برای تمامی هزاره ها هستند….)

وی قباحت را به جایی رسانده که درادامه می نویسد:

(… برای هزاره ها که دچار هزاران مشکلات لاینحل هستند هیچ چیزی وهیچ پناه گاهی بهتراز سادات وقبورآنان نیست…)

نویسنده منتی بر تمام جامعه هزاره گذاشته و می نویسد:

(…پس سادات خودرا فداکردند تا شما هزاره ها خوشبخت باشید، لذا محبت خالصانه مردم هزاره نسبت به سادات بی سبب نیست…)

نویسنده پارا فراتر نهاده مخاطب خویش یعنی هزاره هایی را که بابه مزاری را رهبر وپیشوای خویش میدانند قرارداده می نویسد:

(…آهای شیطان پرستانی که مزاری را شیطان ساخته وبه عبادت او مشغولید آیا محمد جدشما است یا جد من؟ امام باقر جد شما است یا ازمن؟ آیا شما ازبرکت این مردم روزی بدست نمی آورید؟ آیا شما زندگی تان را مدیون ما واجدادمانیستید؟ ) و دراینجا هزاره ها را منسوب به یزید دانسته مینویسد (… مگر فراموش کرده اید که شما با جدتان یعنی یزید هیچ فرقی ندارید….)

این نویسنده سید بیشرمی را به حدی رسانیده که دراخیر مقاله اش چنین مینویسد:

(…تنها سادات هستند که نقطه تلاقی خدا وخلق خدا میباشند…) و تمامی کسانی که خودرا منسوب به علی میدانند سادات دانسته معصوم می شمارد.

درگذشته های دور موضوعاتی را درمورد ریشه “سادات افغانستان” در مقاله ای تحت عنوان دزدانی سابق امامان فعلی خواندم و فکر کردم بی سبب نیست اگر گوشه آنرا اینجا به نقل بگیرم

(…یک عده دزد وراهزنی که بالفطره قاتل وشیاد هم بودند خواستند تا به شیوه ای جدیدی پول درآورند و به گونه ای از مردم سواری بگیرند لذا با جازدن خویش به عنوان سید به شعباتی متعددی تقسیم شده ودرمیان قبایل مختلف افغانستان جاگرفتند. ازآنجایی که مردم شریف افغانستان اعم از تاجک، پشتون ، هزاره و بقیه اقوام خرد وبزرگ دیگر اعتقاد شدیدی به دین اسلام و خانواده محمد داشتند به این مردم جا ومکان دادند و عزیزشان شمردند واین گروه به مرور زمان دامنه ای فعالیت شانرا به حدی گسترده ساختند که کم کم قدرت اقتصادی و سیاسی این قبایل را دراختیار گرفتند. ومتاسفانه آن گروهی که درمیان اهل تشیع ومخصوصاً هزاره ها نفوس نموده بودند بیشتر از دیگران موفق شدند تازمام امور دینی، فرهنگی واقتصادی این مردم را بدست گیرند. وسپس بنام دین و مذهب مردم را از تحصیل دورنگه داشتند تا اینگونه بتوانند خوبتر و بهتر حاکمیت شانرا ادامه دهند….)

ادامه دارد....